Francuska revolucija, Dan pada Bastilje
Jul
14
Padom Bastilje godine 1789., dana 14. jula, započela je Francuska revolucija. Dan pada Bastilje francuzi obilježavaju svake godine kao svoj nacionalni praznik tj. Dan republike. Francuska revolucija najvažaniji je dio francuske historije, ali isto tako i cijele Evrope.
Kralj Luj je 11. jula, pod uticajem konzervativnog plemstva iz svog ličnog savjeta, kao i svoje supruge Marije Antoanete i brata grofa d'Artoe, smijenio je reformističkog ministra Nekera i izvršio rekonstrukciju cijele vlade. Tada su Parižani krenuli u otvorenu pobunu. Čak se i dio vojske pridružio pobunjenicima.
Dana 14. jula 1789. nakon nekoliko sati borbe, pobunjenici su osvojili zatvor Bastilju, ubivši upravnika markiza Bernara de Lonaja i nekoliko njegovih stražara. Vrativši se ispred gradske skupštine, masa je optužila gradonačelnika Žaka de Flesela za izdaju; ubijen je na putu ka kraljevskoj palati gdje je trebalo da se održi javno suđenje.
Kralj i njegove vojne pristalice su se povukle, ali privremeno. Markiz Lafajet je preuzeo komandu nad Narodnom gardom u Parizu. Žan Silvan Beli, predsjednik Narodne skupštine u vrijeme Teniske zakletve, postao je gradonačelnik u novoj administrativnoj strukturi znanom kao komuna. Kralj je posjetio Pariz, gde je 27. jula prihvatio trikoloru, dok su povici „Živio kralj“ promjenjeni u „Živjela nacija“.
Ipak nakon ovog nasilja, plemstvo, malo ohrabreno ovim prividnim i kako je dokazano, privremenim pomirenjem, počelo je da bježi iz zemlje, od kojih su neki počeli da pripremaju građanski rat u kraljevstvu i tražili evropsku koaliciju protiv Francuske.
Neker, koji je vraćen na vlast, mogao je uživati u svom trijumfu ali samo nakratko. Lukavi ekonomista, ali manje lukav političar, Neker je precijenio sebe zahtijevanjem i dobijanjem opšte amnestije, izgubivši tako mnogo popularnosti u narodu u trenutku svog navodnog trijumfa.
Do kraja jula, pobuna se proširila na cijelu Francusku. U seoskim krajevima, mnogi su otišli dalje od ovoga; spalili su povelje o vlasništvu i nemali broj dvoraca, kao dio opšte agrarne pobune koja je poznata kao Veliki strah. Kao dodatak, zavjere i agitacije izbjeglog plemstva doveli su do neobuzdanih glasina i paranoja (posebno u seoskim područjima) koji su izazvale velike nemire i koje su doprinijele Velikom strahu.
Najveće je dostignuće toga procesa ukidanje feudalnih odnosa u Francuskoj i u velikom broju ostalih europskih zemalja. Sve prijašnje revolucije imale su drukčije osobine. Ova je revolucija nešto posve radikalno, te označava epohu slobode od feudalnog pritiska i nepravednosti, ukidanje formi ovisnosti i osobne neslobode ljudi.
(AbrašMEDIA)
